Ημερολόγια Προπονήσεων (4) Απολογισμός

Τα ενθύμια του Μαραθώνιου...

6 μαύρα νύχια - 2 με φουσκάλες, σφιχτή κοιλιά, αδύνατο σώμα, λίγο τραβηγμένα χαρακτηριστικά, αλλά ένα σώμα που επιτέλους μου αρέσει. Αδύνατο, νεανικό, γεμάτο ενέργεια.

Οι αναμνήσεις από τον Μαραθώνιο...

Η ζέστη, η ΖΕΣΤΗ!.. Κοπάνημα στην άσφαλτο, αρνητικές σκέψεις σχεδόν από την αρχή: γιατί το κάνω αυτό, δεν πρόκειται να το ξανακάνω, θέλω μόνο να τελειώσει όλο αυτό...

Αν δεν με περίμεναν τα παιδιά... Μήπως όμως είμαι σκληρό καρύδι; Μήπως μπορώ; Πού στην ευχή βρέθηκε η δύναμη να ολοκληρώσω;

Ούτε μια στιγμή βέβαια δεν μου πέρασε από το μυαλό να εγκαταλείψω. Όμως ήταν πολύ πιο δυσάρεστο από την πρώτη φορά - ίσως γιατί έτρεχα λίγο πιο γρήγορα και είχα και τα προβήματα του θώρακα.

Αν δεν έκανε τόση ζέστη...

Αν δεν είχε τόσες ανηφόρες..

Το όνειρό μου είναι να τρέξω έναν κρύο, επίπεδο Μαραθώνιο (Βερολίνο!!!). Σίγουρα θα έκανα 5 ώρες, ή sub5!

Αλλά έχω ήδη αποφασίσει να τρέξω του χρόνου, θα μπορέσω;

Θα βοηθούσε σίγουρα να είχα περισσότερη εξωτερική υποστήριξη. Να υπάρχουν φίλοι στο δρόμο, φίλοι να περιμένουν, πολλοί, όχι μόνον τα παιδιά..Και μετά, θα έπρεπε να είμαι πιο οργανωμένη.

Καλύτερο φαγητό, μπάνιο, depon, άραγμα, παγωμένα νερά στα πόδια, gel δροσιστικά... Σίγουρα όμως καλύτερα γεύματα μεσημέρι και βράδυ + παυσίπονο.

Τελικά η σωματική αίσθηση που μένει είναι καλή - γι αυτήν άλλωστε τρέχω, νομίζω. Αλλά και για την προετοιμασία. Αξίζει τον κόπο.

Βέβαια η κόπωση που ένοιωσα οταν επιτέλους ξάπλωσα αυτην την φορά ήταν κακή - ήταν φόβος σβησίματος - δεν την ήθελα...

Θα δούμε, θα δούμε..

Τώρα ένα γρήγορο Ημί και βλέπουμε...

Ημερολόγια προπονήσεων 3 (Μαραθώνιος)

Αφησα να περάσουν σχεδόν 3 μήνες για να μπορέσω να το καταγράψω.

Την ώρα που συνέβαινε, απλά το ζούσα, όμως μέσα μου παρακαλούσα: μακάρι να τα θυμάμαι όλα αυτά για πάντα! Μακάρι να μείνει στην μνήμη μου η κάθε στιγμή η κάθε σκέψη το κάθε βήμα και το διαφορετικό συναίσθημά του....

Ηταν ένα ταξίδι που άρχισε τον Μάρτη με την δήλωση συμμετοχής-χωρις στ αλήθεια να πιστεύω ότι θα μπορούσα να το κατορθώσω. Από 1η Μαίου μπήκα στην προ-φάση προπόνησης, κάτι περισσότερο από ότι έκανα μέχρι τώρα. Και 21 Αυγούστου ξεκίνησε το πραγματικό πρόγραμμα.

Κοιτάζω πίσω τις σημειώσεις στο ημερολόγιο προπονήσεων. Ηταν πολλά τα χιλιόμετρα, ήταν βαριά τα πόδια, έκανε ζέστη, είχε υγρασία. Ηταν καλοκαίρι και έπρεπε να σηκωθώ πολύ νωρίς, 5:30 τουλάχιστον. Τα long run δύσκολα, οι διαλειμματικές σκληρές. Στα 28 χιλιόμετρα αναρωτιόμουν: αν εδώ τα έχω παίξει πώς θα βγάλω τα 42?

Και ενώ πίστευα ότι έκανα σχεδόν ότι μπορούσα άρχισαν οι εξωτερικές δυσκολίες. Ξυλουργικά για 2 εβδομάδες με σκληρά ωράρια και απίστευτη καταπόνηση των ποδιών από το ανεβοκατέβασμα στις σκάλες. Παρόλα αυτά έκανα τα τρεξίματά μου και μετά στη δουλειά. Τέλος Οκτωβρίου ήρθε το δυνατό χτύπημα: λίγες μόνο εβδομάδες πριν τον αγώνα στο νοσοκομείο για την εμβολή της γιαγιάς. 16ωρες βάρδιες, ξενύχτι, απίστευτη κούραση. Φυσικά όταν η γιαγιά βγήκε ζωντανή από όλο αυτό, όλα ξεχάστηκαν, και εγώ ξανά στις προπονήσεις.

Μόνο που ενώ έκανα προσεχικό φόρτωμα υδατανθράκων, την τελευταία εβδομάδα είδα τα κιλά να πέφτουν κατακόρυφα! Καλό να είσαι ελαφρύς αλλά έχω μαζέψει αρκετούς carbo?

Μπήκα στο πούλμαν το πρωί της Κυριακής 12 Νοεμβρίου. Πολύς κόσμος. Χαρούμενος, ζωντανός. Κυρίως ξένοι. Νέοι και ηλικιωμένοι. Χρώματα, excitement.

Μου είχαν πει να μην κοιτάω συη διαδρομή έξω από το παράθυρο, για να μην απογοητευτώ. Δεν μπορούσα να το κάνω! Η ατέλειωτη κατηφόρα ήταν συνεχώς δίπλα μου! Εφριξα... ολο αυτό πρέπει να το ανέβω?

Και έπειτα στο στάδιο του Μαραθώνα, εγώ μαζί με τους 18000 δρομείς, εγώ η άσχετη 59άχρονη με τους γυμνασμένους και προπονημένους και γεμάτους χαλαρή αυτοπεποίθηση συντρέχτες μου.

Οταν άρχισε ο αγώνας πήγαινα κοιτώντας το ρολόι για τον ρυθμό, τουλάχιστον τα 10 πρώτα χιλιόμετρα. Ακολουθούσα το πλάνο προσεχτικά και όλα φαίνονταν όπως τα περίμενα.

Μόλις άρχισαν οι ανηφόρες κατάλαβα ευτυχώς έγκαιρα ότι έπρεπε να ρίξω αρκετά το τεμπο για να τα βγάλω πέρα. Ημουν αρκετά συντηρητική και στις προπονήσεις και αυτό νομίζω με έσωσε. Εσκυψα το κεφάλι ( όπως συμβούλευε η Μαρία Πολύζου για να μην βλέπω την ανηφόρα και πήγαινα σε ρυθμό κοάν (με-χρι το τριά-ντα, μέ-χρι το τριά-ντα...)

 Εβλεπα γύρω μου νέους να εγκαταλείπυν, να περπατάνε, να τρέχουν στα ΕΚΑΒ για βοήθεια. Δεν το πίστευα ότι συνέχιζα. Μήπως έκανα κάτι λάθος? Μήπως τώρα θα μου έρθει και εμένα η στραβή?

Ελάχιστη κούραση ένιωσα γύρω στο 20. (Εκεί άρχισα να χρησιμοποιώ κοάν). Ομως γενικά οι ανηφόρες δε μου φαίνονταν κάτι φοβερό. Επαιρνα τα τζελάκια μου, έπινα το νερό μου, τα ισοτονικά μου, φρόντιζα να μην περπατήσω ούτε βήμα, μόνο να τρέχω έστω και αργά.

Η τελευταία ανηφόρτα στο 31 μου φάνηκε piece of cake. Αυτές ήταν λοιπόν οι ανηφόρες? Τόσος φόβος για κάτι που ακόμα και εγώ κατάφερα? Ευγνωμονούσα μέσα μου τις ανηφόρες του Πάρκου Τρίτση, τα βαρετά και κουραστικά long run γύρω-γύρω, γύρω-γύρω.. Εκεί για πρώτη φορά πίστεψα ότι θα τερματίσω. Εκανα τηλεφωνήματα τρέχοντας. Με περίμεναν τα παιδιά μου και μια παιδική φίλη. Κατάλαβα ότι δεν θα τους απογοήτευα! Ηταν η πρώτη σίγουρη θετική σκέψη που έκανα...

Και τότε άρχισε η κατηφόρα στα γνωστά μέρη της Μεσογείων. Ημουν πια κουρασμένη. Ετρεχα σχεδόν 4 ώρες με ζέστη και ήλιο, είχα αηδιάσει απο τα τζελάκια, δεν ήθελα άλλο. Και ήξερα ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ότι το τέρμα ήταν ΠΟΛΥ ΜΑΚΡΙΑ!

Αυτη την διαδομη την είχα κάνει χιλιάδες φορές. Νομισματοκοπείο-Κέντρο. Την ήξερα. Ηταν πολύ μακριά! Μελαγχόλησα. Ελάχιστος κόσμος να τονώνει, οι πόνοι στα ισχία έντονοι, το στομάχι ανακατεμένο.

Πήρα μπάρα αντί για τζελάκι, αρχισα να μετράω αναποδα απο το δέκα: άλλα οκτω ακόμα, άλλα οκτω ακόμα...

Τα έβλεπα αρκετά μαύρα πια. Δεν είχα χτυπήσει σωματικό τοίχο αλλά ψυχικό. Οταν όμως έφθασα στην Φειδιπίοδου κάτι άλλαξε. Ο ρυθμός άρχισε να ανεβαίνει από το 8 και κάτι έπεσε σχεδόν στο 7, αρχισα να με μαζεύω μήπως και δεν τα καταφέρω.

Ομως το σώμα μου ήθελε να τρέξει! Με πονούσαν απίστευτα όλες οι αρθρώσεις:γοφοί, γόνατα ίσως και τα χέρια δεν θυμάμαι πια. Στην Ηρώδου Ατικού όταν έχω γκαζώσει οριστικά, πλαφ! μια τεράστια φουσκάλα σχηματίζεται, την νιώθω, είναι σαν σακούλι με νερό, αλλά δεν καταλαβαίνω ούτε πόνο ουτε τίποτε!

Αυτές οι στιγμές θα ήθελα να κρατήσουν για πάντα! Να τις βλέπω σε βίντεο και να νιώθω την απίστευτη ευτυχία! Μπαίνω επιτέλους στο Παναθηναικό, εγώ η ασήμαντη 59άχρονη κυρούλα, πίσω από χιλιάδες και μπροστά από εκατοντάδες, μέσα σε χειροκροτήματα, μέσα σε μουσική, με ένα χαμόγελο - γέλιο μάλλον- μέχρι τα αυτιά, και βλέπω τον Γιάννη με τον φίλο του αριστερά μου να φωνάζουν και να κουνάνε τα χέρια, και πεθαίνω από ευτυχία, είμαι σε έκσταση όταν περνάω την γραμμή του τερματισμού, 5 ώρες και 40 λεπτα, δεν θέλω να σταματήσω να τρέχω, θα μπορούσα να τρέξω άλλα 5 χιλιόμετρα! (ετσι νόμιζα φυσικά,πριν σταματήσω!!!)

Προχωράω προς τις μπανανες. Ηταν τόσο εύκολο τελικά? Ειμαι ζωντανή, δεν τραυματίστηκα, δεν εγκατέλειψα, εγώ η Κατερίνα, μόλις τερμάτισα στον Μαραθώνιο, τα κατάφερα, δεν ήταν ανέφικτο...

Να σταματήσω πρεπει. 

Στη ζωή μου οι στιγμές της απόλυτης ευτυχίας ήταν δύο: οταν γέννησα τα δύο παιδιά μου. Αυτή ηταν η τρίτη. Μετά από καιρό συνειδητοποιώ ότι πραγματικά κοπίασα, προπονήθηκα με συνέπεια, σεβάστηκα τον αγώνα και το σώμα μου και γιαυτό τα κατάφερα. Δεν υπήρχε τύχη. Ηταν φυσικό.

Αυτό το τελευταίο μου δίνει την μεγαλύτερη χαρά και αυτοπεποιθηση: Αφού έτρεξα στομν Μαραθώνιο μπορώ να κάνω τα πάντα... Ή λέω, το 2017 έκανα κάτι σπουδαίο, τερμάτισα ένα Μαραθώνιο. Κάπως έτσι...

Ημερολόγια προπονήσεων 2 (Στο τρέξιμο συμβαίνουν μαγικά πράγματα)

Καλοκαιρινό πρωί Κυριακής. Βάζεις ξυπνητήρι 5:50 για ένα μικρό long run 15άρι. Όμως στις 4:30 ξυπνάς για κάποιο λόγο και δεν μπορείς να ξανακοιμηθείς. Για δεύτερη μέρα τα γόνατα πονούν αφόρητα, απογοητεύεσαι. Και τώρα πώς θα τρέξω η τρελή, πώς θα τα βγάλω πέρα, αναρωτιέσαι με μαύρη διάθεση...

Βγαίνεις έξω, έχει δροσιά και αυτήν την υπέροχη ησυχία της Κυριακής - μόνον κοτσύφια και σπουργίτια, άντε και οι καρακάξες του Πάρκου ακούγονται. Αρχίζεις να τρέχεις, αργά, βαριά με μεγάλη δυσκολία στην αναπνοή από την υψηλή υγρασία. Τα πρώτα 5 χιλιόμετρα βασανιστικά σαν αγγαρεία με σκέψεις του τύπου "γιατί το κάνω αυτό", "τι νόημα έχει" και τα λοιπά. Συναντάς την συνήθη παρέα των δρομέων του πάρκου που τρέχουν με ρυθμό και άνεση και δυο φορές πιο γρήγορα από σένα.

Και εκεί που αρχίζει η απελπισία του "ακόμα έχω κάνει μόνο το μισό, πώς θα πάω στον Μαραθώνιο...", ξεκινάει μαγικά η αλλαγή: σιγά σιγά το σώμα αρχίζει να πονάει σε διάφορα σημεία, αλλά σαν καλοκουρδισμένη μηχανή, σαν αυτοί οι πόνοι να λένε "είμαι εδώ, υπάρχω, είμαι λειτουργικός", η αναπνοή γίνεται φυσιολογική, η καρδιά χτυπά πιο αργά πια, και νομίζεις πως τώρα μπορείς να τρέχεις για πάντα...

Ο δρομέας των 6:30 με τον δρομέα των 8:10 δεν έχουν καμία σχέση. Η μαγεία του τρεξίματος έχει συντελεστεί άλλη μια φορά: Κυλάς, ρέεις, πετάς, είσαι αρμονικός σε επαφή με το σώμα και το μυαλό, είσαι ολόκληρος! Οι πατούσες πονάνε, τα γόνατα πονάνε, τα ισχία πονάνε, τα χέρια πονάνε, αλλά η καρδιά είναι ανάλαφρη και χαρούμενη...

Γυρίζεις σπίτι γεμάτος ενέργεια, διατάσεις, λίγες ασκήσεις ενδυνάμωσης, υπέροχο ντουζάκι, επιτέλους η ώρα του πρωινού!

Συλλαμβάνεις τον εαυτό σου να χαμογελά και να σχεδιάζει το επόμενο long run: πιο μακρύ, πιο δύσκολο, πιο μαγικό! Αν κανείς αναρωτιέται πώς μπορούν και κάνουν όλα αυτά τα βαρετά και κουραστικά οι δρομείς ιδού η απάντηση: Γιατί στο τρέξιμο συμβαίνουν μαγικά πράγματα!

Ημερολόγια προπονήσεων 1 (Δίστομο)

Έβρεχε πολύ. Έκανε κρύο. Αν και τέλος Μαΐου έμοιαζε με Νοέμβριο. Με λίγα λόγια ήταν υπέροχα!

Κάπου στον Παρνασσό με μια ομάδα τρελών δρομέων τρέχαμε στον ανηφορικό δρόμο για το Δίστομο ο καθένας μέσα στις σκέψεις του ή σε κουβέντα με τον διπλανό του.

Έχω τρέξει με ελαφριά βροχή χειμώνα και ήταν ωραία και καθόλου ενοχλητικά. Αυτό όμως σήμερα ήταν διαφορετικό. Το ξανάπα, έκανε κρύο. Ή μάλλον είχαμε ντυθεί για καλοκαίρι και όχι για χειμώνα. Τα τεχνικά μπλουζάκια έσταζαν από τα νερά, τα παπούτσια πλατσούριζαν, τα μαλλιά σαν να έχεις βγει από τη θάλασσα, κι όμως ήταν υπέροχα!

Για πρώτη φορά έτρεχα σε τόσο ανοιχτό χώρο, βουνά γύρω με ομίχλη στην κορυφή τους, αμπέλια και ελιές πλάι στον δρόμο, ήσυχα και σε όλους τους τόνους του πράσινου. Και άκουγα την βροχή να πέφτει πάνω στα φύλλα! Πολλή βροχή, πολλά χτυπήματα! Όταν το συνειδητοποίησα έτρεχα για να ακούω την ανάσα μου και τον ήχο της βροχής...Τέλειο.

Πριν ξεκινήσουμε , στον Καρακόλιθο, μαζί με πολλά νέα παιδιά από στρατιωτικές σχολές, δώσαμε όρκο ότι δεν θα ξεχάσουμε, είπαμε τον Εθνικό Ύμνο. Τα συναισθήματα ήταν έντονα, ένας κόμπος στον λαιμό, τώρα τι κάνουμε εμείς, οι άλλοι σκοτώθηκαν, δεν έχουμε δικαίωμα να να μην τερματίσουμε, να παραπονεθούμε για τον καιρό, για την ανηφόρα, για τη δυσκολία....Και ο δρόμος πήγε καλά, όχι πολύ εύκολα, ούτε πολύ δύσκολα για μένα. Στο τέλος η πρώτη εικόνα του βροχερού Δίστομου μου άρεσε, με γαλήνεψε, θα μπορούσα να τρέχω για πάντα, έτσι ένοιωσα...

Στο μνημείο αργότερα, πάλι ο κόμπος στον λαιμό, πάλι ο Εθνικός Ύμνος. Έχω πολλά χρόνια να νιώσω την εθνικότητά μου, να νιώσω τι ακριβώς σημαίνει η ιστορική μνήμη. Και αυτό με πλήγωσε βαθιά γιατί χαραγμένα στο μάρμαρο ήταν ονόματα μωρών και μικρών παιδιών και ολόκληρων οικογενειών από παππού σε εγγόνι... 

Εμείς γυρίσαμε. Ότι έγινε έγινε. Τώρα κυβερνά η Γερμανία, εγώ όμως είμαι πολίτης του κόσμου και δεν θα συνεχίσω να σκέφτομαι το παρελθόν...Θα συνεχίσω να ζω και να χαίρομαι το παρόν όμως, αυτό τουλάχιστον έχω, αυτό μπορώ να βιώσω.

 Καληνύχτα Δίστομο, δεν θα σε ξεχάσω ποτέ.

Η ιστορία της Κατρίν Μ.

Στα 14 μου δεν ήξερα τίποτε για τον κόσμο. Δεν ήξερα παραδείγματος χάριν πως η Σταδίου είναι παράλληλη με την Πανεπιστημίου ή πως η Στουρνάρα δεν είναι στο Σύνταγμα αλλά στα Εξάρχεια.

Φυσικά δεν ήταν αυτά μόνον τα πράγματα που δεν ήξερα. Αν συγκρίνω τον εαυτό μου με τα σημερινά παιδιά, τρομάζω με την άγνοια των πιο βασικών πραγμάτων που είχα σ’ αυτή την ηλικία. Δεν μπορούσα να κυκλοφορήσω με την συγκοινωνία παρά μόνον σε μια συγκεκριμένη διαδρομή, δεν είχα ιδέα πού να ψωνίσω μοδάτα ρούχα και παπούτσια, δεν ήξερα να βάψω τα μάτια μου ή τα χείλη μου. Το χειρότερο μου φαίνεται ήταν πως αγνοούσα παντελώς πως λειτουργεί αυτός ο κόσμος και τι πολίτευμα είχαμε.

Είχαμε χούντα φυσικά τότε και δεν ξέρω αν η άγνοιά μου είχε σχέση με την ηλικία μου ή με την αυστηρή, με βαθιά θρησκευτικά και ελληνοχριστιανικά ιδεώδη οικογένειά μου. Σ’ αυτή την εποχή και σ’ αυτή την ηλικία, με όλη την έπαρση και αισιοδοξία της εφηβείας μου αποφάσισα να καταγράψω τις φανταστικές ιστορίες που έλεγα κάθε βράδυ στον εαυτό μου κουκουλωμένη κάτω από τα σκεπάσματα, σαν απαραίτητη ιεροτελεστία για να κοιμηθώ…

Κάθε βράδυ, κάθε βράδυ…

Τότε λοιπόν ακριβώς ήταν που γεννήθηκε η ηρωίδα μου, το alter ego μου, η Κατρίν Μ.

Ήταν, είχε και έκανε τα αντίθετα από μένα: Ψηλή, ξανθιά, αδύνατη με ένα ωραίο, δυνατό και επικίνδυνο πατέρα (μητέρα δεν υπήρχε), οδηγούσε ένα σπορ ανοιχτό αυτοκίνητο, κάπνιζε, φορούσε ακριβά και σικάτα ρούχα, έπινε τον καφέ της στο Ζόναρς μόνη της, είχε πολλά χρήματα και έμενε στη Γερμανία.

Τρομερή ιστορία με πολλά επεισόδια ανάλογα με το τι μου συνέβαινε, ή ηρωίδα ζούσε μιαν έντονη ζωή γεμάτη προβλήματα αλλά και πολλή ελευθερία! Μερικές φορές την έβαζα να πεθάνει ηρωικά, αλλά στη συνέχεια δημιουργούσα καινούρια στοιχεία στη ζωή της γιατί εγώ ήμουν εκείνη που δεν μπορούσε να ζήσει χωρίς αυτήν.

Δεν είναι πολλά χρόνια που κατέστρεψα όλα τα γραφτά μου, μαζί και την ιστορία της Κατρίν Μ. από το φόβο μην τα βρουν όταν πεθάνω και ποιος κάθεται να εξηγεί τα τι και το πώς! Νομίζω πως αυτήν την πρώιμη ηρωίδα μου αγάπησα πιο πολύ, σαν να κανάκευα τον εαυτό μου που δεν μπορούσε να εκφραστεί και ήταν κρυμμένος μέσα στο σώμα μιας έξυπνης και ευαίσθητης έφηβης με χοντρά γυαλιά και μαύρα κατσαρά μαλλιά (όπως θα έλεγε και κάθε αξιοπρεπής ψυχοθεραπευτής)!

Το να φτιάχνεις ανθρώπους, να τους ορίζεις, να τους κινείς στην ζωή τους σαν μαριονέτες τι θεϊκό, τι μεγαλειώδες, τι γλυκιά γεύση που είχε! Και τι παράξενο να μην χρειάζεσαι πια ήρωες αλλά να ζεις εσύ ο ίδιος τη ζωή σου, καπνίζοντας στο Ζόναρς αλλά κόβοντας και το τσιγάρο, φορώντας τα ρούχα που θες αλλά χωρίς να ’χει αυτό κάποια ιδιαίτερη σημασία, αγαπώντας και φροντίζοντας τον αδύναμο πατέρα που ποτέ δεν ήταν επικίνδυνος, ελεύθερος αλλά και με τις επιπτώσεις των πράξεών σου – μάλλον αυτό θα είναι το να είσαι ένας απλός και συνηθισμένος άνθρωπος.

Καληνύχτα Κατρίν Μ. !

Οι ζωές των παιδιών μας

Δευτέρα μεσημέρι κάθομαι στο κυλικείο του Πολυτεχνείου ανάμεσα σε φοιτητές που φορούν σκουφιά και γάντια από το κρύο...

Είναι συγκινητικό... Έχω ένα παιδί που καθημερινά έρχεται εδώ,που σπουδάζει, που είναι "φοιτητής", κάτι που δεν έκανα ποτέ και που νιώθω τώρα πως κάνω μέσω αυτού. Υπάρχει η ηρεμία και χαλαρότητα της φοιτητικής ζωής (ή τουλάχιστον έτσι την έχω φανταστεί). Ζηλεύω και απολαμβάνω, είναι σαν να είμαι για λίγο κομμάτι της. Μου αρέσει, μου αρέσει...

Γύρω μου χάος από διαδρόμους, αίθουσες, σκάλες, κτίρια, ταμπέλες, οδηγίες, χάνομαι... Δεν τολμώ να φύγω από το κυλικείο γιατί νομίζω πως θα χαθώ - είναι ένας μη φοβιστικός λαβύρινθος.

Ζούμε μέσω των παιδιών μας - τι υπέροχη αίσθηση. Όχι ότι μέμφομαι το παρελθόν μου. Καλώς έγινε ότι έγινε, αν είχα πάει Πανεπιστήμιο η ζωή μου θα ήταν διαφορετική, δεν θα ήμουν αυτή που είμαι σήμερα αλλά κάποια άλλη (σαν από κάποιο άλλο παράλληλο σύμπαν). Μου αρέσει που έχουν έρθει έτσι τα πράγματα. Βίωσα τη ζωή μέσα από τη δουλειά και τις υποχρεώσεις της πατρικής οικογένειας, είχα φίλους, ταξίδεψα, διασκέδασα, ερωτεύτηκα, πληγώθηκα, έφτασα όμως στο παρόν με τους δύο υπέροχους γιους να ζουν διαφορετικές εμπειρίες από μένα (ενώ κι εγώ συνεχίζω να έχω καινούριες δικές μου) και να τις γεύομαι κι εγώ μέσα από αυτούς...

Μικρά, ωραία πράγματα...

Η χαρά του αγώνα

Η χαρά που νιώθεις όταν μετέχεις σε έναν αγώνα δεν περιγράφεται εύκολα. Γυρίζεις σπίτι και θέλεις από τη μια να το μοιραστείς με λεπτομέρειες και από την άλλη να μη μιλάς, να κάτσεις στη φωλιά σου και να το ανακαλέσεις στιγμή προς στιγμή: Τους χρωματιστούς, φασαριόζους, κεφάτους, ανυπόμονους ανθρώπους πριν την εκκίνηση - 20000 ή 800 το ίδιο κάνει - τους λαχανιασμένους, ιδρωμένους, με αγκομαχητά και πειραχτικά σχόλια εναλλάξ την ώρα του αγώνα και τέλος τους γελαστούς, ανακουφισμένους, υπερήφανους, διψασμένους τερματίσαντες με τα μετάλλιά τους και τις μπανάνες τους να μοιράζονται στιγμές, χρόνους και επιδόσεις...

Ο καιρός πάντα με το μέρος σου, συννεφιά ή ήλιος σου φαίνεται πως φτιάχτηκε για σένα. Η μουσική δυνατή και ανεβαστική να ανεβάζει τις ενδορφίνες σου ακόμα πιο ψηλά...

Μα πιο πολύ αυτό που ανακαλώ και δεν θέλω να βγω από την θύμησή του είναι η αίσθηση του ότι ανήκεις σε ένα σύνολο με κοινούς σκοπούς, προσδοκίες και background, ακόμα κι αν στην υπόλοιπη ζωή σου προτιμάς να είσαι μόνος ή να μοιράζεσαι τις σκέψεις σου με λίγους και εκλεκτούς. Λες και έχει συλλογική συνείδηση όλο αυτό το πλήθος κινείται και φέρεται σαν κοπάδι πουλιών με μια κίνηση γεμάτη ευφορία και αρμονία (στα μάτια μου τουλάχιστον). Μέσα σε αυτό νιώθω μοναδική αλλά και μέρος του όλου χωρίς αυτό να με ενοχλεί ή να νιώθω ότι χάνω το "εγώ" μου...

Κι έπειτα είναι η αίσθηση του σώματος που σπάνια έχεις στην καθημερινή ζωή: ζωντανό, υγιές, ικανό, παλλόμενο, όλα να λειτουργούν στην εντέλεια, ένα σώμα που σχεδόν πετά (ή αγκομαχά ανάλογα με την κλίση του εδάφους!) μαζί με άλλα σώματα που σχεδόν πετούν ή αγκομαχούν, τι τελειότητα! Κάθε φορά στην γραμμή εκκίνησης υπόσχομαι στον εαυτό μου να ζήσω την διαδρομή όχι για το τέλος, αλλά την κάθε της στιγμή, για να έχω μετά να ανακαλώ, είναι κάτι όμως που καταφέρνω για λίγα μέτρα μόνον καθώς η γρήγορη ροή του πλήθους σε παρασέρνει προς τον τερματισμό.

Και η ευτυχία του να έχεις πετύχει ή ξεπεράσει το στόχο σου, τι μεγάλη που είναι! Μπόρεσα λίγο να καταλάβω τους νικητές πως νιώθουν στο βάθρο τη φορά που μετά από ένα ολόκληρο καλοκαίρι ειδικής προπόνησης έκανα τον ίδιο αγώνα 5 λεπτά λιγότερο από πέρυσι και έσπασα το προσωπικό μου ρεκόρ... Ένιωσα τόσο ικανή, νέα και δυνατή! Θα μπορούσα να κάνω τα πάντα από δω και πέρα! (Ή έτσι τουλάχιστον νόμιζα εκείνη τη στιγμή!)

...Μου αρέσουν οι αγώνες. Ευτυχώς δεν είμαι αθλήτρια - όχι ένταση και αγωνία για πρωτιές. Για μένα η χαρά της συμμετοχής και η ηδονή του τερματισμού, αυτά θέλω μόνο...